ΑΝΥΠΑΚΟΉ

Η καρδιά της Ελλάδας εξακολουθεί να αναστενάζει στα γήπεδα και στα Εξάρχεια. Βία εδώ βία και εκεί βία και παραπέρα. Και στα Προπύλαια και στον Άγιο Παντελεήμονα… Μέχρι τον Έβρο και την Τήλο.

 Ένα το σύνθημα  : Ανυπακοή.

Ανυπακοή στους γονείς, στο σχολείο, στους νόμους, στους αστυνόμους, στα κόμματα, στα σήματα του Κ.Ο.Κ. και η λίστα χωρίς τέλος. Μόνη εξαίρεση η Ανυπακοή. Απαγορεύεται η Ανυπακοή στην Ανυπακοή. Ο Μάης του ’68 στην πιο ευτελή μορφή του. Απαγορεύεται να απαγορεύεται εκτός από την απαγόρευση να απαγορεύεται. Εφηβικές ανησυχίες και φόβοι, ορμονικά καθορισμένα, συγκροτούν το προωθημένο προπύργιο της σκέψης. Κι αλλοίμονο σ’ όποιους διαφωνούν με τη διαφωνία. Παλιά μου τέχνη κόσκινο δηλαδή.

Η κοινωνία αλλοτριώνει, φυλακίζει άρα η παραβατική συμπεριφορά καθαγιάζεται. Το τι ακριβώς συνιστά παραβατική συμπεριφορά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να εξετάσει. Όλοι αισθάνονται στρατιωτικοί αιχμάλωτοι στρατοπέδων συγκέντρωσης που έχουν χρέος να δραπετεύσουν καταλύοντας τους «εξουσιαστικούς θεσμούς».

Κάπου εκεί χάνει κανείς τον Αριστοτέλη του και την παρατήρηση ότι ο άνθρωπος εκτός κοινωνίας είναι η ζώο η θεός. Όσο δε για το μέτρο και την προσφιλή μεσότητα της αρχαίας φιλοσοφίας φαντάζουν μακρινές εξωγήινες θεωρίες.

Όσο για το Φρόυντ και τις εσωτερικές ηθικές απαγορεύσεις, αποκρυσταλλωμένες στον όρο του Υπερεγώ, αναρωτιόμαστε αν κάποιος κατέγνω, ει ανέγνω. Ως τα προβλήματα να ήταν μόνο εξωτερικά και οι εσωτερικές – ψυχικές συγκρούσεις, μόνη καθημερινή βέβαιη εμπειρία και όχι ιδεολόγημα, να μην αξίζουν την προσοχή της σκέψης.

Αν η ανθρώπινη τραγωδία συνίσταται στη σύγκρουση με τους κοινωνικούς νόμους και τους φύλακες ( χυδαϊστί Μπάτσοι) δεν θα ήταν η ζωή μας τραγική αλλά φάρσα.

Αλλά ούτε η σωκρατική ειρωνεία, ούτε ο καγχασμός του Νίτσε ( που με το κατά Γιάλομ ευαγγέλιο κλαίει σαν απογοητευμένος έφηβος) έχουν πέραση στο σύγχρονο καθωσπρεπισμό που πορεύεται αγκαζέ με τον σοβαροφανή επαναστατισμό. Η τραγωδία των μοντέρνων καιρών.

Ν. Χ.